publication

វិធានការបិទខ្ទប់ការរាលដាលឆ្ពោះទៅស្តារសេដ្ឋកិច្ចឱ្យរើបឡើងវិញ របាយការណ៍បច្ចុប្បន្នភាពសេដ្ឋកិច្ចសម្រាប់តំបន់អាស៊ីបូព៌ានិងប៉ាស៊ីហ្វ៊ិក ធនាគារពិភពលោក ខែតុលា ឆ្នាំ២០២០



Developing East Asia and the Pacific region has been hit with a triple shock: the COVID-19 pandemic, the economic impact of shutdowns, and the ensuing global recession. What do countries in East Asia and the Pacific need to do in order to move from containment to recovery? Learn more: worldbank.org/eapupdate

World Bank Group


លទ្ធផលសំខាន់ៗ

ការរាតត្បាតជំងឺកូវីដ-១៩ បានបញ្ចេញកម្លាំងអង្រួនកន្ត្រាក់បីយ៉ាងទៅលើតំបន់អាស៊ីបូព៌ា​និង​ប៉ាស៊ីហ្វ៊ិក៖ ទីមួយ ការរាលដាលនៃជំងឺនេះតែម្តង, ទីពីរ ផលប៉ះពាល់លើសេដ្ឋកិច្ចពីសំណាក់​វិធានការ​បិទខ្ទប់ការរាលដាលជំងឺ, និងទីបី​ ឥទ្ធិពលអវិជ្ជមានជាបន្តបន្ទាប់ដោយសារឱនភាពសេដ្ឋកិច្ចទូទាំងពិភពលោក។​   

តំបន់អាស៊ីបូព៌ា​និង​ប៉ាស៊ីហ្វ៊ិក ដែលជាប្រភពនៃការផ្ទុះជំងឺកូវីដ-១៩ មកទល់ពេលនេះ​មិនសូវរងសភាពធ្ងន់ធ្ងរ​ខ្លាំងពីជំងឺនេះដូចតំបន់ដទៃទៀតលើពិភពលោកទេ។ បណ្តាប្រទេសដែល​បិទ​ខ្ទប់ការរាលដាលរបស់ជំងឺនេះ​បានគឺដោយសារ​ការអនុវត្តវិធានការចម្រុះ ក្នុងនោះមានការដាក់​បម្រាមតឹងរ៉ឹងលើការដើរហើរសេរី, យុទ្ធសាស្ត្រ​ធ្វើ​តេស្ត​ទូលំទូលាយ,​ និងកម្មវិធីផ្សព្វផ្សាយព័ត៌មាន​ជំរុញពលរដ្ឋឱ្យប្រកាន់ឥរិយាបថប្រយ័ត្នប្រយែងដើម្បីការពារខ្លួន។

យ៉ាងណាក្តី ការរាលដាលជំងឺនិងកិច្ចខិតខំ​បិទ​ខ្ទប់កុំឱ្យវា​សាយភាយខ្លាំង ក៏​បាន​បណ្តាល​ឱ្យសកម្មភាពសេដ្ឋកិច្ចធ្លាក់​ចុះ​សម្បើមណាស់ដែរ។ ជារួម ទិន្នផលសេដ្ឋកិច្ច​នៅ​តាម​ប្រទេស​អាស្រ័យលើថា​តើ​ប្រទេសនីមួយមានប្រសិទ្ធភាព​ប៉ុនណា​ក្នុង​ការ​រាំងខ្ទប់ការរាលដាល និង​ថា​តើ​ប្រទេសនោះប្រឈមនឹង​ស្ថានភាពកន្ត្រាក់ពីខាងក្រៅ​កម្រិត​ណា​ដែរ។ ផលសេដ្ឋកិច្ច​នៅ​ប្រទេសចិន​បានរួញ​ដល់ ១,៨ភាគរយ នៅក្នុងកំឡុងពេលប្រាំមួយខែដំបូងនៃឆ្នាំនេះ ហើយនៅផ្នែកដទៃទៀតក្នុងតំបន់​ ផលសេដ្ឋកិច្ចរួញ​ជា​មធ្យមដក ៤ភាគរយ។   

នៅក្នុងប្រទេសខ្លះ វិធានការ​បិទខ្ទប់បានធ្វើ​ឱ្យ​សកម្មភាពសេដ្ឋកិច្ច​ក្នុងស្រុក​កម្រើករស់ឡើងវិញ។ ប៉ុន្តែ សេដ្ឋកិច្ច​​របស់​តំបន់នេះ​មាន​ការ​ពឹងផ្អែកខ្លាំងទៅលើ​ផ្នែកដទៃទៀតនៃពិភពលោក។ ការធ្វើ​ពាណិជ្ជកម្ម​កំពុងតែចាប់ផ្តើម​រើបឡើងវិញ​ហើយទន្ទឹមនឹងពេលដែលសកម្មភាពសេដ្ឋកិច្ច​សកលលោក​​ចាប់ផ្តើមដំណើរការឡើងវិញ​បណ្តើរៗ ប៉ុន្តែ​វិស័យទេសចរណ៍​នៅមិនទាន់ងើបមុខរួចទេ។ ថ្វីដ្បិតតែ​ដើមទុនរយៈពេលខ្លីបានត្រលប់ចូលទៅក្នុងតំបន់វិញហើយក្តី ការវិនិយោគក្នុងស្រុកនិងពីបរទេសនៅតែ​ជួបឧបសគ្គនៅឡើយដោយសារតែ​ស្ថានភាពមិនប្រាកដប្រជាលើពិភពលោក។ បណ្តារដ្ឋាភិបាលដែល​ខ្សត់ខ្សោយហិរញ្ញវត្ថុ​ អាច​ធ្វើ​អន្តរាគមន៍ជំរុញសេដ្ឋកិច្ចបាន​ក្នុង​កម្រិត​តូចប៉ណ្ណោះ។

នៅក្នុងឆ្នាំ​២០២០ សេដ្ឋកិច្ចទូទាំងតំបន់​ត្រូវ​បាន​រំពឹងទុកថា​នឹង​លូតលាស់បានត្រឹមតែ ០,៩ភាគរយទេ ដែលជាអត្រាមួយ​ដ៏ទាបបំផុត​តាំងពីឆ្នាំ១៩៦៧ មក។ ខណៈដែលប្រទេសចិនត្រូវបានព្យាករទុកថា​នឹង​មានសេដ្ឋកិច្ចលូតលាស់​បាន​ ២ភាគរយក្នុងឆ្នាំនេះក្តី – នេះក៏ព្រោះតែមានការបង្កើនការចំណាយរបស់រដ្ឋាភិបាល ការនាំចេញច្រើន និងប្រទេសនេះ​អាច​ទប់ការឆ្លងឱ្យនៅកម្រិតទាបតាំងពីខែមីនា ប៉ុន្តែតម្រូវការក្នុងស្រុកបានធ្លាក់ចុះ – ផ្នែកដទៃទៀតនៃតំបន់​អាស៊ីបូព៌ានិងប៉ាស៊ីហ្វ៊ិកត្រូវ​បាន​ព្យាករថា​នឹង​មាន​សេដ្ឋកិច្ចលូតលាស់បានត្រឹមដក​ ៣,៥ភាគរយ ប៉ុណ្ណោះ។

នៅក្នុងឆ្នាំ២០២១ តំបន់នេះនឹងមាន​ពន្លឺក្តីសង្ឃឹមគ្រាន់បើជាងបច្ចុប្បន្ន ដោយពេលនោះ​សេដ្ឋកិច្ច​របស់​ចិន​ត្រូវ​បាន​រំពឹងថានឹង​កើនដល់ ៧,៩ភាគរយ បន្ទាប់មកទៀត ៥,១ភាគរយនៅក្នុងផ្នែកដទៃទៀតក្នុងតំបន់ បើយោងតាមការសន្មត​អំពី​ការបន្តរើបឡើងវិញ​និងអំពីប្រក្រតីភាពក្នុងសកម្មភាពសេដ្ឋកិច្ច​ធំៗមួយចំនួន ភ្ជាប់ជាមួយលទ្ធភាព​ដែល​នឹង​អាច​មាន​ថ្នាំវ៉ាក់សាំងចាក់ការពារ​ជំងឺនេះ។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី សម្រាប់​រយៈពេលឆ្នាំទៅមុខ ទិន្នផលសេដ្ឋកិច្ច​ត្រូវ​បាន​ព្យាករទុកថា​នៅតែបន្ត​នៅទាបជាងកម្រិត​ព្យាករនាមុនពេលមានការផ្ទុះមេរោគនេះ។ ទស្សនៈវិស័យដូចជាមិនសូវល្អសោះសម្រាប់​ប្រទេស​កោះមួយចំនួនមានហានិភ័យខ្ពស់​ក្នុងតំបន់ប៉ាស៊ីហ្វ៊ិក ដែលនៅទីនោះទិន្នផលសេដ្ឋកិច្ច​ត្រូវ​បាន​ព្យាករថានឹង​នៅមានប្រហែល​១០ភាគរយទាបជាង​កម្រិតមុនមានវិបត្តិ បាច់ពីពេលនេះរហូតដល់ពេញ​មួយ​ឆ្នាំ​២០២១​ ទៀត។

ភាពកន្ត្រាក់សេដ្ឋកិច្ចបង្កដោយ​ជំងឺកូវីដ-១៩ មិនគ្រាន់តែ​ទុកមនុស្សឱ្យនៅក្រទេ តែថែមទាំងបង្កើតវណ្ណៈ «អ្នកក្រីក្រថ្មី» មួយទៀតផងដែរ។ ចំនួនប្រជាជន​រស់​ក្នុងភាពក្រីក្រនៅក្នុងតំបន់នេះ​ត្រូវ​បាន​រំពឹងថានឹង​កើនឡើង ៣៨លាននាក់ថែមទៀត ក្នុងឆ្នាំ២០២០ – ក្នុងនោះមាន ៣៣លាននាក់ដែលប្រុងនឹង​ចាកផុតពីភាពក្រីក្រទៅហើយបើកុំតែមានការផ្ទុះជំងឺនេះ និង​ ៥លាននាក់ផ្សេងទៀតដែលធ្លាក់ខ្លួនទៅក្នុងភាពក្រីក្រវិញដោយសារវិបត្តិកូវីដ-១៩ នេះបើគិតតាមបន្ទាត់ភាពក្រីក្រជាតម្លៃទឹកប្រាក់ ៥,៥ដុល្លារអាមេរិកក្នុងមួយថ្ងៃ (2011 PPP)។  

ផលប៉ះទង្គិចរបស់ការរាលដាលជំងឺនេះទៅលើការ​ងារ​និង​លទ្ធភាពរកចំណូល មានវិសាលភាពធំធេង​និង​សាយភាយ​គ្រប់ទីកន្លែង។ រវាងខែមេសា​និង​ខែឧសភា​ឆ្នាំ​២០២០ សកម្មភាពលក់​របស់​ក្រុមហ៊ុននៅតាមប្រទេសមួយ​ចំនួនក្នុងតំបន់ មាន​កម្រិត​ ៣៨ ទៅ​ ៥៨ភាគរយ​ទាប​ជាង​កម្រិតនៃការលក់​ក្នុង​ចន្លោះពេលដូចគ្នា​កាលពីមួយឆ្នាំមុន។ ក្រុមហ៊ុនធំៗ​ហាក់ដូចជា​រើបសកម្មភាព​បានលឿនជាង​សហគ្រាសធុនតូចនិងមធ្យម ដែលតែង​ងាយ​រងគ្រោះដោយសារវិបត្តិហើយ​ថែមទាំង​ខ្វះសមត្ថភាព​បន្ស៊ាំខ្លួន​ទៅតាមបច្ចេកវិទ្យាឌីជីថលទៀត។ ទាំងនិយោជិតមានប្រាក់កម្រៃ​និង​អ្នកដែលធ្វើ​ការ​នៅ​តាម​អាជីវកម្មជាលក្ខណៈគ្រួសារ សុទ្ធតែមានការធ្លាក់ចុះចំណូលច្រើនគួរឱ្យកត់សម្គាល់។

បណ្តារដ្ឋាភិបាលនៅក្នុងតំបន់នេះបាន​សន្យាឧបត្ថម្ភទុនជាមធ្យមជិត ៥ភាគរយនៃផ.ស.ស ដើម្បី​បង្កើនសមត្ថភាពប្រព័ន្ធសុខាភិបាល ជួយ​ក្រុមគ្រួសារ​ដោះស្រាយបញ្ហាស្បៀង និង​ជួយ​ក្រុមហ៊ុនឱ្យរួចផុតពីការក្ស័យធន។ ទោះបីជា​យ៉ាងនេះក្តី ប្រទេសមួយចំនួន​នៅ​ជួបការលំបាកក្នុងការ​ពង្រីកកម្មវិធី​គាំពារសង្គម​របស់ខ្លួនដែលមានលក្ខណៈតូចចង្អៀត ដែលពីមុនមកគេធ្លាប់តែចំណាយទៅលើមិនដល់ ១ភាគរយ នៃផ.ស.ស ផង។ ថ្វីដ្បិតតែមានការបង្កើតការចំណាយក៏ដោយ ក៏របាយការណ៍នេះបាន​រកឃើញថា​ នៅ​តាម​ប្រទេសខ្លះ ជំនួយនេះ​បានទៅដល់មិនបានមួយភាគបួនផងនៃចំនួនគ្រួសារ​ដែល​ចំណូលធ្លាក់ចុះពី ១០ទៅ២០ភាគរយ ក្នុងចំណោមក្រុមហ៊ុន​ដែល​រាយការណ៍ឱ្យដឹងថា​បាន​ទទួលជំនួយ​ចាប់​តាំងពីពេលជំងឺនេះចាប់ផ្តើមផ្ទុះរាលដាលមកម្ល៉េះ។  

យោង​តាម​ការ​វិភាគ​នៅ​ក្នុង​របាយការណ៍នេះ ការបិទសាលារៀនដោយសារកូវីដ-១៩ អាចនឹងធ្វើ​ឱ្យខាតបង់​ការសិក្សារៀនសូត្រចំនួន ០,៧ឆ្នាំ នៅតាម​ប្រទេស​ក្នុងតំបន់អាស៊ីបូព៌ានិងប៉ាស៊ីហ្វ៊ិក។ ជាលទ្ធផល សិស្សម្នាក់ៗនៅក្នុង​តំបន់​ត្រូវ​បាន​រំពឹងថា​នឹង​អាច​ខាតចំណូលជាមធ្យម ៤ភាគរយក្នុងមួយឆ្នាំ​ នៃអាយុកាលប្រកបការងាររបស់ពួកគេ។

ជំងឺកូវីដ-១៩ នឹង​បន្សល់ទុកឥទ្ធិពលអវិជ្ជមាន​ជារៀងរហូតទៅលើ​កំណើន​បែបបរិយាប័ន្នក្នុងរយៈពេលយូរអង្វែង ដោយវា​ប៉ះទង្គិច​លើ​ការ​វិនិយោគ, មូលធនមនុស្ស, និង​ផលិតភាព។ បំណុល​សាធារណៈនិងឯកជន រួមដោយតារាងសមតុល្យធនាគារធា្លក់ក្នុងស្ថានភាពអាក្រក់​និង​ភាពមិនប្រាកដប្រជាកាន់តែច្រើនឡើងៗផង ទំនងជានឹង​បង្កឧបសគ្គដល់​ការ​វិនិយោគ​ និង​ហានិភ័យមួយដល់​ស្ថេរភាពសេដ្ឋកិច្ច​ផង​ដែរ។ ការឈឺថ្កាត់, ភាពអកម្ម និង​ការ​បិទសាលារៀន អាច​បណ្តាលឱ្យ​​មូលធនមនុស្ស​រេចរឹលខូចគុណភាព និង​បាត់​បង់ចំណូល ដែល​ជា​ស្ថានភាពមួយ​អាចនៅបន្តមានអស់មួយ​អាយុកាលមនុស្ស។ ការបិទក្រុមហ៊ុន​និង​ការ​បន្ទុចបង្អាក់ក្នុងទំនាក់ទំនងរវាងក្រុមហ៊ុននិង​កម្មករ អាច​ជះផល​មិន​ល្អទៅលើ​ផលិតភាព ដោយ​វា​ធ្វើ​ឱ្យ​បាត់​បង់នូវសម្បត្តិអរូបិយដ៏មានតម្លៃ។ ការរអាក់រអួល​នៅ​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​ពាណិជ្ជកម្ម​និង​ខ្សែច្រវាក់តម្លៃសាកល ក៏អាចជះផលអាក្រក់ទៅលើផលិតភាពដែរ ដោយ​ធ្វើ​ឱ្យ​ការ​បែងចែង​មិន​មាន​ប្រសិទ្ធភាព​នូវ​ធន​ធាន​ទៅតាម​វិស័យ​និង​ក្រុម​ហ៊ុន​ និង​ធ្វើ​ឱ្យរាំងស្ទះដល់ការបញ្ជ្រាបបច្ចេកវិទ្យាទៅក្នុងធុរកិច្ច​ផង​ដែរ។

ប្រសិន​បើ​គ្មានដំណោះស្រាយព្យាបាលទេ វិបាក​នៃការ​រាល​ដាលរបស់​ជំងឺនេះ​អាច​នឹង​កាត់​បន្ថយកំណើន​​​សេដ្ឋកិច្ច​ក្នុង​តំបន់ ១ភាគរយ ក្នុងមួយ​ឆ្នាំសម្រាប់​មួយទសវត្សរ៍ខាងមុខ។ ជនក្រីក្រនឹង​កាន់តែក្រីក្រ​ក្នុង​វិសមាមាត្រ​កាន់តែធំ ដោយសារ​មិនអាចរកបានសេវាថែទាំសុខភាព, ការ​អប់រំ, ការ​ងារ និង​ហិរញ្ញវត្ថុ។

អនុសាសន៍សំខាន់ៗ

ជម្រើសផ្នែកគោលនយោបាយ​សម្រាប់​បិទខ្ទប់ការរាលដាលជំងឺ និង​ផ្តល់​ជំនួយ​សង្គ្រោះបន្ទាន់ដែលដាក់ចេញនាពេល​នេះ នឹងស្តែងឱ្យឃើញប្រសិទ្ធភាពរបស់ខ្លួនតាម​រយៈថាតើ​វា​មាន​ឥទ្ធិពលកម្រិតណាទៅលើ​ការ​ស្តារសេដ្ឋកិច្ច​ឱ្យងើបឡើងវិញនិង​ទៅលើ​កំណើន​សេដ្ឋកិច្ច​នាពេលអនាគត។ បណ្តារដ្ឋាភិបាល​កំពុងប្រឈមស្ថានភាពលំបាកមួយ​ដែលត្រូវ​ខាតបង់អ្វីម៉្យាងដើម្បីបានអ្វីមួយមកវិញ។ ការចំណាយកាន់តែច្រើន​សន្ធឹកសន្ធាប់ទៅលើ​អន្តរាគមន៍សង្គ្រោះ​ ឬទៅ​លើ​ផ្នែកទទួលទានដើម្បីទ្រទ្រង់ជំរុញសេដ្ឋកិច្ច អាច​បណ្តាលឱ្យរដ្ឋាភិបាល​ដែលជាប់បំណុល​កាន់​តែលែងសូវមានសមត្ថភាព​វិនិយោគទៅលើ​ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ​និងកំណើន​សេដ្ឋកិច្ច​ ទៀត។ ម៉្យាងទៀត វិធីថាតើ​រដ្ឋា​ភិបាល​នឹង​បែងចែក​បន្ទុក​បំណុលសាធារណៈទៅឱ្យបុគ្គលនីមួយៗក្នុងរយៈពេលណាមួយនោះ – ដូចជា​តាម​រយៈពន្ធដោយប្រយោល, ពន្ធលើចំណូល​និង​ប្រាក់ចំណេញ, អតិផរណា​ ឬ​ ការដាក់សម្ពាធ​ហិរញ្ញវត្ថុ – វានឹងមានសារៈសំខាន់ ទៅលើ​កំណើន​និង​ការបែងចែកកំណើននៅថ្ងៃមុខ។ វិបត្តិនេះ​បាន​បង្ហាញឱ្យឃើញថា ការ​ប្រកាន់យកទស្សនៈមួយមានលក្ខណៈឌីណាមិក អាចនឹងជួយ​បណ្តារដ្ឋាភិបាល​ក្នុងតំបន់ឱ្យ​​ធ្វើ​ជម្រើសពេលនេះតាមរបៀបមួយដែលនឹងមិននាំមកនូវការខាត់បង់ធ្ងន់ធ្ងរពេកនៅថ្ងៃក្រោយ នៅក្នុងវិស័យសំខាន់ចំនួន ៧ ដូចខាងក្រោមនេះ៖   

  • ការកសាងសមត្ថភាពសម្រាប់ការបិទខ្ទប់កាន់តែ​វៃឆ្លាតជាងមុន – រួមទាំងការធ្វើតេស្ត,​ ការ​តាម​រកប្រភព, និង​ការ​ដាក់ឱ្យនៅដាច់ដោយឡែកផង – នឹងជួយខ្ទប់​ការផ្ទុះជំងឺ ដោយ​គ្រាន់​តែ​ចាត់វិធានការលើគោលដៅជាក់លាក់ហើយ​មិន​បង្ក​ភាពរអាក់រអួលខ្លាំងដល់​សកម្មភាព​សេដ្ឋកិច្ច។ ទន្ទឹមគ្នានោះ ការសហការអន្តរជាតិ​ដើម្បីជំរុញ​ដល់​ការ​បង្កើត​ថ្នាំវ៉ាក់សាំង​និង​ត្រៀម​រៀបចំបែងចែកវា​ឱ្យ​បាន​ស័ក្តិសិទ្ធនិង​ត្រឹម​ត្រូវ​យុត្តិធម៌ នឹងរួមចំណែក​ធ្វើ​ឱ្យ​មាន​ស្ថេរភាពសង្គម និង​សម្រួល​ដល់​ការ​រើបឡើងវិញ​របស់​សេដ្ឋកិច្ច។
  • ការផ្តើមធ្វើកំណែទម្រង់សារពើពន្ធ​អាច​បង្កលទ្ធភាពដល់ការចំណាយច្រើនបន្តិចទៀតទៅលើកិច្ច​អន្តរាគមន៍​សង្គ្រោះបន្ទាន់ ដោយ​មិននាំឱ្យមានការខាតបង់ដល់ផ្នែកវិនិយោគសាធារណៈ។ ឱនភាពសារពើពន្ធដ៏ធំនៅ​ក្នុង​តំបន់អាស៊ីបូព៌ា​និង​ប៉ាស៊ីហ្វ៊ិក ត្រូវ​បាន​ព្យាករថា​នឹង​ធ្វើ​ឱ្យ​បំណុលរដ្ឋាភិបាល​កើន​ជាមធ្យម ៧ភាគរយនៃផ.ស.ស ក្នុង​ឆ្នាំ២០២០។ បំណុលឯកជនដែលមានខ្ពស់ស្រាប់ហើយកំពុងតែកើនឡើងថែមទៀត អាច​បង្ក​ហានិភ័យ​បែបប្រយោលបន្ថែមមួយទៀតសម្រាប់​ស្ថានភាពហិរញ្ញវត្ថុ​របស់​រដ្ឋាភិបាល។ ការរើបឡើងវិញនៃសេដ្ឋកិច្ច​អាច​នឹង​មានលក្ខណៈកាន់តែបរិយាប័ន្ន​និង​ចីរភាព ប្រសិនបើ​មូលដ្ឋានពន្ធ​ត្រូវ​បាន​ពង្រីក​បន្ថែម អមដោយការយកពន្ធកើនតាមប្រាក់ចំណូលនិងប្រាក់ចំណេញផង និង​ការកាត់​បន្ថយការចាយវាយ​ខ្ជះខ្ជាយលើការឧបត្ថម្ភទុនទៅ​លើផ្នែកថាមពល ដែលករណីខ្លះមានជាង ២ភាគរយនៃផ.ស.ស។
  • បណ្តារដ្ឋាភិបាលក្នុង​តំបន់ចាំបាច់ត្រូវរក្សា​ឱ្យបានកេរ្តិ៍ឈ្មោះដែលខ្លួនធ្លាប់រកបានយ៉ាងលំបាក​ក្នុង​នាមជា​ប្រទេស​មាន​ការ​ប្រុងប្រយ័ត្នផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុ នៅពេលដែលត្រូវប្រឈម​នឹងតម្រូវការហិរញ្ញវត្ថុកាន់តែច្រើនឡើង។ ថ្វីដ្បិតតែរដ្ឋាភិបាលក្នុងតំបន់​មានឱនភាពហិរញ្ញវត្ថុមួយភាគធំតែតាមរយៈការខ្ចីបុលក្នុងស្រុកក៏ដោយ បំណុលមួយចំនួនក៏បានបណ្តាល​ឱ្យធនាគារកណ្តាលត្រូវចំណាយលើកការ​ទិញសញ្ញាបណ្ណជាតិដែរ។ ការ​ពឹងផ្អែក​ខ្លាំងពេកទៅលើ​ប្រព័ន្ធធនាគារ​ធ្វើ​ជា​បំពង់ខ្យល់ជំនួយ​បន្ថែម​ ក៏អាច​បណ្តាលឱ្យមានហានិភ័យដែរ។ ខណៈដែលគោលនយោបាយទាំងនេះ​អាច​ជាភាពចាំបាច់នាពេលបច្ចុប្បន្ន ការប្តេជ្ញាចិត្តគួរឱ្យជឿជាក់បានណាមួយចំពោះ​តម្លាភាព និង​ការស្តារ​ឡើងវិញឱ្យបានឆាប់រហ័សនូវវិន័យផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុ អាច​នឹង​ជួយ​សម្រាល​ហានិភ័យបង្កអស្ថេរភាពបាន។
  • កិច្ចគាំពារសង្គមមានតួនាទីបីយ៉ាង៖ មួយ ក្នុងការ​សម្រាលផលប៉ះពាល់​របស់វិបត្តិ, ពីរ ជួយ​កម្មករឱ្យចូលទៅរកការងារវិញនៅពេលដែលសេដ្ឋកិច្ច​តាមប្រទេសរើបឡើងវិញបណ្តើរៗ, និង​បី ទប់ស្កាត់​ផលអាក្រក់​យូរអង្វែងទៅលើ​មូលធនមនុស្ស។ ការពង្រីកកិច្ចគាំពារសង្គមទៅគ្របដណ្តប់​លើជនក្រីក្រ​ទាំងថ្មីទាំងចាស់ អមដោយ​ការវិនិយោគទៅលើហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធសម្រាប់​ផ្តល់សេវារបស់​វា​ផង អាច​នឹង​ធានា​បាន​ថាជំនួយ​នឹង​ទៅ​ដល់​ប្រជាជនពិតៗនៅពេលណាដែលគេត្រូវការវា។
  • ការរៀបចំយុទ្ធសាស្ត្រសម្រាប់​ការបង្រៀន​តាមវិធី​វៃឆ្លាត ដើម្បីការពារ​សិស្ស, បុគ្គលិកសិក្សា, គ្រូបង្រៀន​និង​គ្រួសារ​របស់​គេ - ពិធីការពាក់ព័ន្ធសុខភាពអនាម័យ, ទម្លាប់​រក្សាគម្លាតពីគ្នា, ការចូលរៀនឡើងវិញ - សុទ្ធ​តែ​ជា​វិធីដែល​អាចទប់ស្កាត់ការខាតបង់យូរអង្វែងនូវមូលធនមនុស្ស ជា​ពិសេស​ក្នុង​ចំណោម​គ្រួសារ​ក្រីក្រ។
  • ការជួយ​​ដល់​ក្រុមហ៊ុន គឺ​ជា​ការចាំបាច់​ដើម្បីបញ្ចៀសការក្ស័យធន និង​ភាពអកម្ម។ រាល់ជំនួយ​ត្រូវ​តែ​ធ្វើ​យ៉ាង​ណា​ឱ្យ​ឈរមូលដ្ឋានលើ​លក្ខខណ្ឌវិនិច្ឆ័យ​បែបសត្យានុម័ត​តាមតែអាចធ្វើទៅបាន ដែលមិនគ្រាន់តែឆ្លុះបញ្ចាំងពី​ផលការងារ​កន្លងមកឬស្ថានភាពលំបាកនាពេលបច្ចុប្បន្នប៉ុណ្ណោះទេ តែត្រូវ​បង្ហាញឱ្យឃើញនូវសក្តា​នុពលរបស់ក្រុមហ៊ុនថា​អាច​នឹង​ប្រឹងលូតលាស់បាននៅពេលអនាគតផងដែរ។ ដើម្បីចៀសវាង​ការ ​បន្លាយពេលផ្តល់ជំនួយ​យូរដោយមិនចាំបាច់ បណ្តារដ្ឋាភិបាលអាចបញ្ចប់វាជាដំណាក់កាលៗ ដោយភ្ជាប់​វា​ទៅនឹង​សូចនាករ​ម៉ាក្រូសេដ្ឋកិច្ច​បង្ហាញការរីកចម្រើននៅក្នុងដំណើរការរើបឡើងវិញ។
  • បណ្តាប្រទេសក្នុងតំបន់អាស៊ីបូព៌ា​និង​ប៉ាស៊ីហ្វ៊ិក ចាំបាច់ត្រូវតែធ្វើកំណែទម្រង់ពាណិជ្ជកម្ម​ឱ្យកាន់តែ​ស៊ីជម្រៅ​ថែមទៀត ជាពិសេសក្នុងវិស័យសេវាកម្មដែលស្ថិតនៅក្រោម​ការ​ការពារ​មាំទាំនៅឡើយ – មានដូចជា​ផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុ, ដឹកជញ្ជូន និង​ទូរគមនាគមន៍ ជាដើម – ដើម្បី​បង្កើន​លទ្ធភាព​ផលិតរបស់ក្រុមហ៊ុន, បញ្ចៀស​សម្ពាធ​ដើម្បីការពារ​វិស័យដទៃទៀត, និង​ដើម្បី​បំពាក់ដល់មនុស្សនូវសមត្ថភាពសម្រាប់​យកប្រៀបពី​ឱកាសឌីជីថល ដែលកំពុងមានសម្ទុះកាន់តែលឿនខ្លាំងឡើង​ចាប់តាំងពីពេលផ្ទុះការរាលដាលជំងឺនេះ។