សង្ខេបសំខាន់ៗ
· យុវជនជាង ៦០០នាក់នៅក្នុងសហគមន៍ជនជាតិដើមភាគតិចចំនួន ២០ ទទួលបានធនធាន និងការបណ្តុះបណ្តាលជំនាញ ហើយ ៨០% នៃពួកគេ បានយកចំណេះដឹង និងធនធានទៅបង្កើតក្រុមកែច្នៃចំណីអាហារខ្នាតតូច នៅក្នុងភូមិរបស់ខ្លួន។
· កសិករជិត ១២០០នាក់ បានធ្វើការដាំដុះដំណាំសាកវប្បកម្មតាមបច្ចេកទេសប្រសើរជាងមុន ដោយប្រើចំណេះដែលបានមកពីការអនុវត្តផ្ទាល់ និងសម្ភារៈសម្រាប់ការដាំដុះ រហូតនាំមកនូវទិន្នផលខ្ពស់ អាហារូបត្ថម្ភប្រសើរជាងមុន និងប្រាក់ចំណូលកើនឡើង។
· សិស្សានុសិស្សមធ្យមសិក្សាប្រមាណ ១២០០នាក់ បានចូលរួមក្នុងសកម្មភាពសួនជីវៈអនុវត្តជាក់ស្តែង ទទួលបានជំនាញផ្នែកសាកវប្បកម្មមានចីរភាព ដែលផ្តល់អត្ថប្រយោជន៍ទាំងដល់គ្រួសារ និងសហគមន៍ក្នុងតំបន់។
នៅខាងមុខតុដាក់តាំងបង្ហាញអាហារសម្រន់ផលិតក្នុងស្រុកដ៏សំបូរបែប លោកស្រី សាម៉ន សុភី ស្វាគមន៍ភ្ញៀវក្នុងទឹកមុខស្រស់ស្រាយរាក់ទាក់។ ក្នុងនាមជាប្រធានក្រុមយុវជនជនជាតិដើមភាគតិច ដែលមានឯកទេសខាងកែច្នៃចំណីអាហារកសិកម្ម សុភីមានមោទនភាពណាស់ដែលខ្លួន និងក្រុមរបស់នាងទទួលបានជំនាញថ្មីៗ។
អ្នកស្រីមានប្រសាសន៍ថា៖ «ឥឡូវនេះ យើងអាចរកប្រាក់ចំណូលបានកាន់តែច្រើន និងអាចជួយគាំទ្រកសិករក្នុងស្រុក ដោយទិញកសិផលរបស់ពួកគាត់យកមកកែច្នៃធ្វើជាអាហារសម្រន់»។
នៅឆ្នាំ២០២៤ សុភី និងសមាជិកក្រុម ១៤នាក់ផ្សេងទៀត ដែលមកពីជនជាត់ដើមភាគតិច២ បានទទួលការបណ្តុះបណ្តាលស្តីពីការកែច្នៃចំណីអាហារ តាមរយៈគម្រោង «របរចិញ្ចឹមជីវិតមានចីរភាពសម្រាប់សហគមន៍ជនជាតិដើមភាគតិចនៅកម្ពុជា» ដែលមានការគាំទ្រថវិកាពីមូលនិធិអភិវឌ្ឍន៍សង្គមជប៉ុន។ ពួកគេបានរៀនអំពីបច្ចេកទេសផលិតកម្ម និងបណ្តាញទីផ្សារពីក្រុមផ្សេងៗទៀត មុនពេលចាប់ផ្តើមផលិតដោយខ្លួនឯង។ សព្វថ្ងៃ ក្រុមរបស់អ្នកស្រីផលិតចំណិតល្ពៅក្រៀម និងអាហារសម្រន់ផ្សេងៗទៀតធ្វើពីត្រាវ និងដំឡូងជ្វា ដែលលក់ឆាប់ដាច់ ដោយសារមានតម្រូវការក្នុងស្រុកខ្ពស់។
យ៉ាងណាក៏ដោយ ពួកគេជួបបញ្ហាប្រឈមមួយចំនួននៅក្នុងការផលិត ដូចជាការអត់មានទូក្លាស្សេត្រជាក់ ឬម៉ាស៊ីនសម្ងួត ដែលជាហេតុធ្វើឱ្យពួកគេអាចផលិតបានតែក្នុងរដូវប្រាំងប៉ុណ្ណោះ។ ដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហានេះ គម្រោងគ្រោងនឹងផ្តល់ម៉ាស៊ីនសម្ងួតមួយចំនួនដល់ក្រុមរបស់សុភី ដែលនឹងអនុញ្ញាតឱ្យពួកគេអាចធ្វើសកម្មភាពផលិតបានពេញមួយឆ្នាំ។
គម្រោងនេះ គឺជាកិច្ចសហការរួមគ្នារវាងព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា ធនាគារពិភពលោក និងមជ្ឈមណ្ឌលវិភាគបញ្ហាអភិវឌ្ឍន៍ (ADIC) ដែលមានគោលដៅសាកល្បងវិធីសាស្រ្តថ្មីៗ សម្រាប់ជួយគ្រួសារក្នុងសហគមន៍ឱ្យរកប្រាក់ចំណូលចិញ្ចឹមជីវិត។ ជាមួយការគាំទ្រថវិកាចំនួន ២,៧៥លានដុល្លារ ពីមូលនិធិអភិវឌ្ឍន៍សង្គមជប៉ុន រហូតមកដល់ពេលនេះ គម្រោងបានជួយសហគមន៍ជនជាតិដើមភាគតិចចំនួន ២០ ឱ្យទទួលបានជំនាញ និងធនធាន ដើម្បីដាំដុះដំណាំដែលមានតម្លៃខ្ពស់ជាងមុន និងស្វែងរកប្រភពចំណូលថ្មីៗ ទាំងនៅក្នុង និងនៅក្រៅចម្ការ។
មកដល់ពេលនេះ គម្រោងបានជួយយុវជនជនជាតិដើមភាគតិចជាង ៦០០នាក់ ឱ្យទទួលបានជំនាញមានតម្លៃក្នុងការកែច្នៃចំណីអាហារ និងអាជីវកម្មកសិកម្ម តាមរយៈការអប់រំបណ្តុះបណ្តាលវិជ្ជាជីវៈ។ ឥឡូវ ៨០% នៃសិក្ខាកាម បានបង្កើតជាក្រុមតូចៗនៅក្នុងភូមិរបស់ខ្លួន ហើយដំណើរការសិប្បកម្មកែច្នៃក្នុងមូលដ្ឋាន និងបង្កើតផលិតផលដូចជា ទឹកសណ្តែក ចេកឆាប នំល្ពៅ ជ្រក់ និង ទឹកសាប៊ូលាងចាន ជាដើម។
ក្រៅពីក្រុមយុវជនទាំងនេះ គម្រោងក៏បានជួយដល់កសិករជិត ១២០០នាក់ ផ្សេងទៀតដែរ ក្នុងការចាប់យកច្ចេកទេសដាំដំណាំសាកវប្បកម្មប្រសើរជាងមុន ឆ្លងតាមការរៀនដោយអនុវត្តផ្ទាល់ក្នុងចម្ការឬស្រែបង្ហាញ។ បន្ទាប់មក ពួកគេអាចយកបច្ចេកទេសទាំងនេះទៅអនុវត្តបន្តនៅក្នុងចម្ការឬស្រែរបស់ពួកគេផ្ទាល់។ កសិករទទួលបានសម្ភារៈ និងធាតុចូលកសិកម្ម ហើយក្នុងករណីខ្លះ ទទួលបានរោងសំណាញ់ និងប្រព័ន្ធទឹក សម្រាប់បង្កើនផលិតភាពរបស់ខ្លួន។
លោក បេត សុភា កសិករម្នាក់នៅភូមិឡាអឺនក្រែន ឃុំអូរជុំ ខេត្តរតនគិរី បានបញ្ជាក់ថា ការគាំទ្រនេះបានធ្វើឱ្យផលិតភាព ប្រាក់ចំណូល និងសុខភាពគ្រួសាររបស់គាត់មានភាពប្រសើរជាងមុន។ លោកនិយាយថា៖ «ខ្ញុំអាចដាំបន្លែដែលមានសុខភាពល្អទាំងនេះ ហើយខ្ញុំមានមោទនភាព និងរីករាយចំពោះលទ្ធផលដែលទទួលបាន»។ លោកបន្តថា៖ «ខ្ញុំពិតជាអរគុណដល់ប្រជាជនជប៉ុនសម្រាប់ការគាំទ្រដល់ប្រទេសកម្ពុជា ជាពិសេសការជួយពួកយើងឱ្យទទួលបានជំនាញថ្មីៗ ដែលផ្តល់អត្ថប្រយោជន៍ដល់កសិករកម្ពុជា និងសហគមន៍របស់យើង»។
ការសាយភាពនៃឥទ្ធិពលរបស់ជំនួយនេះ បានបង្ហាញឱ្យឃើញយ៉ាងច្បាស់ក្រឡែតនៅក្នុងភូមិរបស់លោក សុភា។ កសិករវ័យក្មេងម្នាក់ឈ្មោះ ម៉េង ខូយ និងប្តីរបស់នាង កាលមុនធ្លាប់តែចូលក្នុងព្រៃដើម្បីបេះបន្លែព្រៃ ហើយយកទៅលក់នៅទីផ្សារក្នុងក្រុងបានលុង ដែលនៅឆ្ងាយពីផ្ទះ។ ឥឡូវនេះ ក្រោយពីចេះអនុវត្តវិធីសាស្រ្តថ្មីក្នុងការដាំបន្លែគ្មានជាតិគីមីក្នុងរោងសំណាញ់នៅក្រោយផ្ទះរបស់គាត់ បន្លែរបស់នាង ខូយ មានឈ្មោះល្បីពេញភូមិ និងដល់សហគមន៍ជិតខាង ហើយតែងមានការបញ្ជាទិញជាញឹកញាប់ទៀតផង។
គម្រោងនេះក៏គាំទ្រដល់សួនជីវៈនៅតាមសាលារៀនផងដែរ ដោយមានសិស្សានុសិស្សមធ្យមសិក្សាចំនួន ១២០០នាក់ ចូលរួមរៀនអនុវត្តផ្ទាល់ និងទទួលការបំពាក់ជំនាញជាក់ស្តែងផ្នែកសាកវប្បកម្មប្រកបដោយចីរភាព។ សកម្មភាពនេះជួយពង្រឹងទំនាក់ទំនងរវាងសាលារៀន គ្រួសារ និងសហគមន៍ទាំងមូល។
អ្នកគ្រូ សំអែល សុភាព គ្រូបង្រៀននៅអនុវិទ្យាល័យស្រែព្រះ បានកត់សម្គាល់ថា សួនបំណិនជីវិត ជួយបង្រៀនសិស្សឱ្យចេះពីរបៀបដាំ និងថែទាំដំណាំ រួចហើយ
និងថែទាំដំណាំ រួចហើយយកជំនាញទាំងនេះទៅអនុវត្តនៅផ្ទះ ដើម្បីបង្កើនប្រាក់ចំណូលគ្រួសារ និងកាត់បន្ថយការចំណាយ។
រតនគិរី និងមណ្ឌលគិរី ជាខេត្តពីរ ដែលមានសហគមន៍ជនជាតិដើមភាគតិចធំជាងគេនៅកម្ពុជា។ តាមរយៈគម្រោងសម្បទានដីសម្រាប់ការអភិវឌ្ឍសង្គមកិច្ច និងសេដ្ឋកិច្ច សហគមន៍ទាំងនេះឥឡូវនេះមានសិទ្ធិកាន់កាប់ដីធ្លីដោយសុវត្ថិភាព និងមានផ្លូវថ្នល់ សាលារៀន និងសេវាមូលដ្ឋានផ្សេងៗទៀតកាន់តែប្រសើរជាងមុន។
ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី គ្រួសារជាច្រើននៅតែប្រឈមនឹងភាពក្រីក្រ ការខ្វះខាតស្បៀងអាហារ និងលទ្ធភាពទទួលបានសេវាសុខភាព និងការអប់រំមានកម្រិត ទោះបីជាមានដីកសិកម្មសម្បូរបែប និងអាកាសធាតុល្អក៏ដោយ។
គម្រោង «របរចិញ្ចឹមជីវិតមានចីរភាពសម្រាប់សហគមន៍ជនជាតិដើមភាគតិចនៅកម្ពុជា» ឆ្លើយតបបញ្ហានេះដោយជួយដល់ផ្នែករបរចិញ្ចឹមជីវិត តាមរយៈការអនុវត្តកសិកម្មបែបនវានុវត្តន៍ និងការបណ្តុះបណ្តាលបច្ចេកទេស និងការកែលម្អការផ្សារភ្ជាប់របស់កសិករទៅកាន់ទីផ្សារ និងសេវាកម្មគាំទ្រ។
ឯកឧត្តម គី កុសល អនុរដ្ឋលេខាធិការក្រសួងកសិកម្ម រុក្ខាប្រមាញ់ និងនេសាទ បានមានប្រសាសន៍ថា កិច្ចសហការរវាងគម្រោងទាំងពីរនេះមានឥទ្ធិពលខ្លាំងក្លាណាស់។ គម្រោងទាំងពីរធ្វើការយ៉ាងជិតស្និទ្ធជាមួយគ្នាទៅដល់ភូមិ ធ្វើការសិក្សាព័ត៌មានលម្អិតអំពីអ្នកទទួលផល កែលម្អអាហារូបត្ថម្ភ និងរៀបចំផែនការគ្រប់គ្រងបរិស្ថាន និងសង្គម។ ភាពជាដៃគូរវាងគម្រោងទាំងពីរបាននាំដល់ការបង្កើតក្រុមអ្នកផលិត សម្រាប់ជួយកសិករ និងសហគ្រិនក្នុងស្រុកឱ្យកាន់តែសកម្ម រួមដៃគ្នាដើម្បីភាពជោគជ័យរួម។
ឯកឧត្តមមានប្រសាសន៍ថា៖ «ទិដ្ឋភាពមួយគួរឱ្យលើកទឹកចិត្តនៅក្នុងភាពជាដៃគូនេះ គឺការផ្តោតសំខាន់លើបរិយាបន្ន។ ជនជាតិដើមភាគតិចទទួលបានការលើកទឹកចិត្តឱ្យស្វែងយល់ពីផលិតកម្មដំណាំសាកវប្បកម្ម ដែលជាការបើកផ្លូវទៅ បង្កើតរបរចិញ្ចឹមជីវិតថ្មីៗ និងការអនុវត្តប្រកបចីរភាព។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ គំនិតនវានុវត្តន៍ថ្មីៗត្រូវបានបង្ហាញដល់យុវជនក្នុងមូលដ្ឋាន ធ្វើឱ្យពួកគេមានការចាប់អារម្មណ៍លើសកម្មភាពកែច្នៃកសិផល សម្រាប់បង្កើតការងារ និង ប្រាក់ចំណូល»។
