Learn how the World Bank Group is helping countries with COVID-19 (coronavirus). Find Out

រឿងពិសេស 9 មករា 2020

កម្មវិធីអប់រំស្តីពីរបៀបចិញ្ចឹមបីបាច់កូនធ្វើឱ្យម្តាយផ្លាស់ប្តូរឥរិយាបថចំពោះការអប់រំកុមារតូច

Image

Photo: © Saroeun Bou/World Bank


អត្ថបទថ្មីៗ

  • កាលនៅក្នុងឆ្នាំ២០១៥ កុមារកម្ពុជាអាយុពីបីទៅបួនឆ្នាំដែលអត់ទទួលបានការអប់រំកុមារតូច មានចំនួន ៧៧,១ភាគរយ ដោយសាររចនាសម្ព័ន្ធទ្រទ្រង់សេវាកម្រិតមត្តេយ្យមានការខ្វះខាត។
  • តាមរយៈគម្រោង «ការចិញ្ចឹមបីបាច់ និងការអភិវឌ្ឍកុមារតូចនៅភូមិបណ្តែតទឹក» មណ្ឌលអប់រំកម្រិតមត្តេយ្យសហគមន៍ចំនួន ៧កន្លែង ត្រូវបានសង់ឡើង ក្មេងតូចចំនួន ១០២១នាក់ បានចូលរៀនសាលាមត្តេយ្យសហគមន៍ កុមារ៩៥៩១នាក់ និងឪពុកម្តាយ៧៩៩២នាក់ បានចូលរួមក្នុងកម្មវិធីការចិញ្ចឹមបីបាច់និងការអភិឌ្ឍកុមារតូចនៅតាមផ្ទះ ហើយអាណាព្យាបាល/ម្តាយ១៩១នាក់ ទទួលបានការបណ្តុះបណ្តាលកម្មវិធីអក្ខរភាពសម្រាប់ម្តាយ។
  • ទន្ទឹមនឹងវឌ្ឍនភាពដែលទទួលបាន នៅមានជាង៥០ភាគរយនៃក្មេងតូចអាយុពី៣ទៅ៥ឆ្នាំ ក្នុងឃុំរាំងទិល ដែលមិនទាន់បានចូលរៀនថ្នាក់មត្តេយ្យនៅឡើយ។

នាង ម៉ៅ ទេព អាយុ​៣១​ឆ្នាំ កំពុងឈរនៅក្រោមផ្ទះឈើរបស់គាត់ ហើយមិនយូរប៉ុន្មានគាត់​ ជាមួយ​ស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខ  ត្រដាងដៃទាំងពីរស្វាគមន៍ លុយ លីកៃ កូនស្រីអាយុបួនឆ្នាំ នៅពេលដែលនាងត្រឡប់មកពី​សាលា​មត្តេយ្យ​សហគមន៍វិញ។

«ជម្រាបសួរម៉ែ! ខ្ញុំមកពីរៀនវិញហើយ» -- កុមារី លុយ លីកៃ ពោលដូច្នេះ ហើយ​នាង ម៉ៅ ទេព ជាម្តាយ ឆ្លើយបតវិញថា «អរគុណ! កូនសម្លាញ់។»

​នាង ម៉ៅ ទេព ស្ថិតក្នុងចំណោមស្ត្រីជាច្រើននាក់ទៀត រួមមានម្តាយ យាយ និង​ស្ត្រីមានផ្ទៃពោះនៅក្នុងឃុំ​រាំងទិល ស្រុក​កណ្តៀង ខេត្តពោធិសាត់ ដែល​បាន​ឆ្លង​កាត់​ការ​បណ្តុះ​បណ្តាល​របស់​កម្មវិធី​ចិញ្ចឹម​បី​បាច់​កូន អំពី​របៀប​បង្កើន​ការ​រៀន​សូត្រ​ អនាម័យ អាហារបំប៉ន ការ​ការពារ និង​ការថែទាំ​កុមារ។ នាង​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ថា ឥរិយាថរបស់នាងចំពោះ​កូន​មាន​ការផ្លាស់ប្តូរ​ជា​វិជ្ជមាន​បន្ទាប់​ពី​នាង​ទទួល​បាន​ការ​បណ្តុះបណ្តាលនេះ។ នាងលែងប្រើសំដី​សម្លុតកូនឱ្យធ្វើកិច្ចការ ឬឱ្យទៅរៀនដូចមុនទៀតហើយ ផ្ទុយទៅវិញ​នា​ងប្រើពាក្យសំដីស្រទន់ និង​កាយ​វិការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ ហើយ​និយាយសួរនាំជាមួយកូនច្រើនជាងមុន។

​នាងបាន​រៀបរាប់​អំពីទម្លាប់​ថ្មីដែល​នាង​ប្រើ​ជាមួយកូនដូច្នេះថា៖ «​រៀងរាល់ព្រឹក ខ្ញុំតែងតែបង្រៀនកូន​ឱ្យចេះលុបមុខ ដុសធ្មេញ និង​រៀបចំគ្រែគេង​របស់​វា​ឱ្យ​ស្អាត​មុន​នឹង​វា​ស្លៀកពាក់ទៅសាលារៀន។ ពេលណា​វា​មាន​សំណួរ យើងព្យាយាម​រកចម្លើយ​ប្រាប់​ថា​តាម​អ្វី​ដែល​យើង​ចេះ ដូច​ជា​ពណ៌ សត្វ​ពាហនៈ ឬសត្វ​ស្លាប ដែលរស់​នៅ​ក្នុង​ភូមិ​របស់​យើង។ កាលមុន​ យើង​ច្រើន​តែ​មិន​រវល់ ហើយ​ពេលខ្លះ​ស្រែក​ដាក់​ពួក​វា​នៅពេល​ណា​ពួក​វា​សួរ​ច្រើន​ពេក ធ្វើ​ឱ្យ​វា​ខ្លាច។»

​ការបណ្តុះ​បណ្តាល​ដែល​នាង ម៉ៅ ទេពទទួល​បាន​ គឺ​ជា​ផ្នែកមួយនៃកម្ម​វិធី​បណ្តុះ​បណ្តាល​នៅ​តាម​ផ្ទះ​ផ្ទាល់ តាម​រយៈ​គម្រោង​​«ការចិញ្ចឹមបីបាច់ និងការអភិវឌ្ឍកុមារតូចនៅភូមិ​បណ្តែតទឹក»។ គម្រោងនេះ​ទទួល​បាន​ការ​ឧបត្ថម្ភ​ថវិកា​ពី​មូលនិធិ​អភិវឌ្ឍសង្គម​នៃប្រទេសជប៉ុន ដែល​ចាត់​ចែង​ដោយ​ធនាគារពិភពលោក និង​អនុវត្ត​ដោយ​អង្គការ​ «សង្គ្រោះកុមារ (Save the Children) ដែលជាអង្គការអន្តរជាតិក្រៅរដ្ឋាភិបាលមួយ នៅ​ប្រទេស​កម្ពុជា។ គម្រោងនេះមានគោលដៅបង្កើនលទ្ធភាពទទួល​បាន​សេវា​នៃការចិញ្ចឹមបីបាច់និងការអភិវឌ្ឍកុមារតូចប្រកបដោយគុណភាព តាម​រយៈ​ការ​ផ្តល់កម្មវិធីបណ្តុះបណ្តាលនៅតាមផ្ទះសម្រាប់​កុមារអាយុ​ក្រោម​ ៥ឆ្នាំ ជា​ពិសេស កុមារក្នុងគ្រួសារ​ក្រីក្រលំបាកជាងគេ​ នៅ​តាម​តំបន់​គោលដៅរបស់គម្រោង។


Image

Photo: © Saroeun Bou/World Bank


តាមរយៈការឧបត្ថម្ភរបស់គម្រោងនេះ មណ្ឌលមត្តេយ្យ​សាលា​ចំនួន​៧កន្លែងត្រូវ​បាន​សាងសង់ ហើយ​អ្នក​សម្របសម្រួល​សហគមន៍​ឬ​គ្រូជាប់កិច្ចសន្យា​ចំនួន​៥៩នាក់ ទទួល​បាន​ការ​បណ្តុះបណ្តាល​ រួម​ទាំង​មន្ត្រី​ឃុំ​ផង​ដែរ ឱ្យ​មាន​សមត្ថភាព​កែលម្អ​សេវា​អប់រំ​ក្មេង​តូច​នៅ​ក្នុង​សហគមន៍។

លោកស្រី វ៉េត សុផារី ជា​គ្រូ​កិច្ច​សន្យា​ម្នាក់​ដែល​បង្រៀន​ក្មេងអាយុ​ពី​ ៣​ ទៅ ៤​ឆ្នាំ នៅសាលា​ដែល​ទើប​នឹង​ត្រូវ​បាន​សង់​ថ្មី​នៅ​មណ្ឌល​មត្តេយ្យ​សហគមន៍។ គាត់​មាន​ក្តីត្រេកអរណាស់​ដោយ​ឃើញ​មាន​សំណង់​អគារ​មត្តេយ្យ​ថ្មី​នៅ​ក្នុង​មណ្ឌល​របស់​សហគមន៍ ដែល​បង្ក​ភាពងាយស្រួលច្រើន​ដល់​រូប​គាត់​នៅ​ក្នុង​ការ​ងារ​បង្រៀន និង​ថែទាំ​ក្មេង។ អគារ​មត្តេយ្យ​សាលា​ថ្មីនេះ​មាន​បំពាក់​ទៅដោយ​សម្ភារៈសុវត្ថិភាព​ មាន​ដូច​ជា​អាវពោង និង​របង​ ដើម្បី​ការ​ពារ​កុមារពី​ការ​លង់​ទឹក។ មណ្ឌល​នេះ​មាន​ទីធ្លា​ទូលាយ​សម្រាប់​កុមារ​ធ្វើ​លំហាត់​កាយ និង​សកម្មភាព​រៀនសូត្រ​នានា។

លោកស្រី វ៉េត សុផារី បាន​រំលឹក​ថា មុន​នឹង​មាន​មណ្ឌលសង់ថ្មីនេះ ម្តាយ​របស់​គាត់​បាន​ឱ្យ​គាត់​ខ្ចី​កន្លែងទំនេរ​នៅ​ផ្ទះ​សម្រាប់​ធ្វើ​ជា​ថ្នាក់​សម្រាប់​បង្រៀន​ក្មេង។ នៅ​រដូវ​ទឹកឡើង គាត់​បង្រៀន​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​ដែល​មាន​កម្ពស់​ ៥ម៉ែត្រ ផុត​ពី​ដី​ដើម្បី​ការ​ពារ​ឱ្យ​ផុត​ពីទឹក​ជំនន់។ ពេលរដូវ​ប្រាំង គាត់​រើ​ថ្នាក់​បង្រៀន​មក​នៅ​ផ្ទាល់ដីក្រោម​ផ្ទះវិញ។

សាលាមត្តេយ្យថ្មីនេះក៏​បាន​ទាក់​ទាញ​ក្មេង​តូច​មក​រៀន​កាន់​តែ​ច្រើន​ជាង​មុន​ដែរ។ ចំនួនសិស្ស​មត្តេយ្យ​បាន​កើន​ដល់​ ៥៩​នាក់​ ក្នុង​ឆ្នាំ​២០១៩ ពី​៤២​នាក់ ក្នុ​ងឆ្នាំ​២០១៨។ ទោះបីជាមានកំណើន​នេះ​យ៉ាង​ក៏ដោយ ក៏​នៅ​តែ​មាន​ក្មេង​ជាង​៥០​ភាគ​រយ​នៅ​ក្នុង​ភូមិនេះ​ដែល​មិន​ទាន់​ចូលរៀន​សាលា​មត្តេយ្យនៅឡើយ ដោយ​សារ​តែ​ចម្ងាយ​នៃការធ្វើដំណើរ​ឆ្ងាយ ហើយ​ក្នុងចំណោមនោះ​ក៏​មាន​ក្មេង​តូច​ខ្លះ​ដែល​ត្រូវ​ទៅ​តាម​ឪពុក​ម្តាយ​របស់​ខ្លួន​ទៅ​រកត្រីដែរ។ ព័ត៌មាន​នេះ​ជា​ការ​បញ្ជាក់​របស់​លោក ឃ្លោក ស៊ីសុថា ជំទប់​ទីពីរ​នៃ​ឃុំ​រាំង​ទិល ស្រុក​កណ្តៀង ខេត្ត​ពោធិ​សាត់។

លោក​មាន​ប្រសាសន៍ថា ឃុំ​ទាំងមូល​មាន​មត្តេយ្យ​សហគមន៍​តែ​មួយ​កន្លែងទេ​សម្រាប់​ភូមិចំនួន​ប្រាំ​នៅ​ក្នុង​ឃុំ។ អាស្រ័យ​ហេតុនេះ​ហើយ បាន​ជា​នៅ​មាន​ក្មេង​អាយុ​ពី ៣ ទៅ​ ៥ឆ្នាំ​ ចំនួន​ច្រើន​នាក់​ទៀត​ដែល​មិន​ទាន់​បាន​ចូល​រៀន​កម្រិត​មត្តេយ្យ។

គម្រោង «ការចិញ្ចឹមបីបាច់ និងការអភិវឌ្ឍកុមារតូចនៅភូមិ​បណ្តែតទឹក» នេះ​បាន​ចាប់​ដំណើរ​ការ​តាំង​ពី​ខែ​មិថុនា ឆ្នាំ​២០១៦ ហើយ​បញ្ចប់​នៅ​ខែធ្នូ​ ឆ្នាំ​២០១៩។ បន្ទាប់​មក គម្រោង​ត្រូវ​បាន​ប្រគល់​ជូន​រដ្ឋ​បាល​មូល​ដ្ឋាន​យក​ទៅ​អនុវត្ត​បន្ត​ទៀត។ តាម​រយៈនេះ អាជ្ញាធរឃុំ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ការ​គ្រប់​គ្រង​មត្តេយ្យ​សាលា​សហគមន៍ និង​លើ​ការ​ឧបត្ថម្ភ​ដល់​គ្រូ​ជាប់​កិច្ច​សន្យា​ និង​សកម្មភាព​រៀន​សូត្រ​ដទៃទៀត​នៅ​ក្នុង​មណ្ឌល។

លោក ឃ្លោក ស៊ីសុថា  មាន​ប្រសាសន៍ថា៖ «ពួក​យើង​សប្បាយ​រីករាយ​ណាស់​ដែល​ទទួល​បាន​សាលាមត្តេយ្យ​សម្រាប់​ឱ្យ​ក្មេង​ៗ​នៅ​ក្នុង​ភូមិ​បាន​រៀនសូត្រពីតូចៗ។ យើង​ក៏​បាន​បញ្ចូល​ផែនការគ្រប់គ្រង់​និង​ថវិកា​សម្រាប់​ទ្រទ្រង់​សកម្មភាព​របស់​មត្តេយ្យ​សាលា​ ទៅ​ក្នុង​ផែនការ​អភិវឌ្ឍ​ប្រចាំឆ្នាំ​របស់​ឃុំ​យើង ហើយ​ដែរ។»

តាមរយៈគម្រោងនេះ មណ្ឌលអប់រំមត្តេយ្យសហគមន៍ចំនួន ៧កន្លែង ត្រូវបានសង់ឡើង ក្មេងតូចចំនួន ១០២១នាក់ បានចូលរៀនសាលាមត្តេយ្យសហគមន៍ កុមារចំនួន៩៥៩១នាក់ និងឪពុកម្តាយ ចំនួន៧៩៩២នាក់ បានចូលរួមក្នុងកម្មវិធីការចិញ្ចឹមបីបាច់និងការអភិឌ្ឍកុមារតូចនៅតាមផ្ទះ ហើយអាណាព្យាបាល/ម្តាយ១៩១នាក់ ទទួលបានការបណ្តុះបណ្តាលកម្មវិធីអក្ខរភាពសម្រាប់​ម្តាយ។



Api
Api